نماز در آئین زرتشت

[روح آسمان]

در زمان پيشداديان(نخستين سلسله‌ي باستاني ايراني كه شاهان آن از اين قرارند: گيومرث (سرسلسله)، هوشنگ، طهمورث، جمشيد، ضحاك، فريدون، منوچهر، نوذر، تهماسب و گرشاسب.) نماز رسمي وجود نداشت و مردم هنگام نياز و درخواست خود در كنار رودها يا بالاي كوهها براي اردويسور آناهيتا( Aredvisur Anahita نام يكي از ايزدان زرتشتي (ايزد آب) كه يشت پنجم، يعني آبان يشت به نام اوست. و در اوستا بصورت دوشيزه‌اي بسيار زيبا، بلندبالا و خوش‌ پيكر توصيف شده است.)
نيايش مي‌كردند و سپس به قرباني كردن اسب، گاو و گوسفند مي‌پرداختند و پس از آن به راز و نياز مي‌پرداختند. ولي زرتشت براي پيروانش پنجگاه نماز در شبانه‌روز تعيين كرد. بسيار جالب توجه است كه نماز كيش باستان از حيث اوقات پنجگانه و ديگر شرايط و آداب و رسوم، شباهت زيادي به نماز مسلمانان دارد.

اوقات نماز و شرايط آن در مزديسني:

در مزديسني شبانه‌روز به 5 قسمت تقسيم شده و هر كدام به نام فرشته‌اي نماز خاصي دارد:

1.      هاون‌گاه (Havangah)، وقت آن از برآمدن خورشيد است تا نيمروز (ظهر).

2.      رپيت‌وين‌گاه (Repithwingah)، موقع آن ظهر است تا تسو (ساعت) بعد از نيمروز.

3.      ازيرين‌گاه (Oziringah)، از سه ساعت بعد از ظهر آغاز مي‌شود و تا اول شب و پيدا شدن ستاره پايان مي‌يابد.

4.      اويس‌روتريمگاه (Aiwisruthrmgah)، وقت آن از اول شب است تا نيمه شب.

5.      اشهين‌گاه (Ushahingah)، وقت آن از نيمه شب است تا برآمدن خورشيد.

در روايتهاي داراب هرمزديار چنين آمده است: هاون‌گاه شش ساعت است، رپيت‌گاه سه ساعت، ازيرين‌گاه سه ساعت، ايويس‌روتريمگاه شش ساعت و اشهين‌گاه نيز شش ساعت. اين پنج فرشته نگهبان شب و روز هستند كه هر يك از آنها را گروهي از ايزدان، مانند: مهر، رام، اردي‌بهشت، آذر، آپم‌نبات، ايزد آب، فروهر، اوپرتات، سروش، رشن و اشتاد همراهي مي‌كنند.

شرايط نماز؛ براي بجا‌ آوردن نماز شرايطي منظور شده كه به شرح زير است:

1.      پاك كردن تن از هرگونه كثافت و نجاست.

2.      پاك كردن لباس از هرگونه پليدي، نسا(نسا، تن مرده و لاشه‌ي حيوانات و هر چيزي كه بدان پيوسته باشد.)
 و هيرنسا( هيرنسا، چيزي است كه از ذيروحي جدا شده باشد، مانند خون، ناخن، موي و ...)

3.      در برداشتن سدره( سدره، پيراهني است بدون يقه، با آستينهاي كوتاه، سفيد، ساده و گشاد كه تا زانو مي‌رسد و چاكي در وسط دارد كه تا با آخر مي‌رسد و در آن چاك، كيسه‌ي كوچكي دوخته شده كه كيسه‌ي كرفه (ثواب) ناميده مي‌شود. اين كيسه نشانه‌اي از گنجينه‌ي پندار نيك،گفتار نيك و كردار نيك شمرده مي‌شود.

و كشتي(Koshti، بندي است سفيد و باريك كه از 72 نخ پشم گوسفند بافته مي‌شود. 72 نخ علامت 72 هاي يسناست. براي هر زرتشتي كه به هفت سالگي برسد، پوشيدن سدره كه جامه‌ي پرهيزگاري است و بستن كشتي به دور كمر كه بند بندگي خداوند است، الزامي مي‌باشد.)

4.      شستن دست و صورت كه وضو ناميده مي‌شود.

5.      پاك كردن جاي نماز از هرگونه پليدي و نسا و هيرنسا

6.      محل نماز به زور از كسي گرفته نشده باشد يا از پول دزدي خريده نشده باشد.

ترتيب وضو:

 از اين قرار است كه دستها را تا مچ، صورت را تا بناگوش و زير زنخ و بالاي پيشاني و نيز پاها را تا قوزك سه بار با‌ آب تميز خوب شستشو مي‌دهند. آنگاه دعاي دست و رو شستن را كه سروش باج نام دارد، مي‌خوانند و به نو كردن كشتي (باز و بسته كردن كشتي) پرداخته و پس از آن آغاز به خواندن نماز مي‌كنند. در صورتي كه آب نباشد يا بنا به علتي استفاده از آن مجاز نباشد، در اين صورت دستها را سه بار به روي خاك تميز مي‌زنند و سپس به صورت و پشت دست مي‌كشند.

قبله:

 پرستش سو (قبله) در كيش مزديسني از لحاظ اينكه نمي‌توان براي خدا حدود و جهتي قايل شد، از اين‌رو هنگام خواندن نماز به سوي نور و روشنايي همچون آفتاب، ماه، چراغ و آتش روي مي‌آورند.[/size]

در آيين زرتشتی نماز عملی اجباری و اعتياد گونه نيست که بصورت برده وار و ترس از آدمی ظالم خوانده شود و يا تجارتی سود رسان نيست تا کسی برای رسيدن به ثروت و بهره لازم آنرا بجا آورد نماز در دين زرتشت خود شناسی است و در نماز بايد انديشه پالايش شود بر طبق اعتقادات دين زرتشت هر يک از موجودات ذره ای از اهورا مزدا را در خود دارند و اين فروهر در وجود من شما و ديگران است برای همين است که اين آيين تنها آيينی است که قربانی نمودن برای خدا در آن منع شده است حتی گياهان و جمادات هم از اين فروهر بی بهره نمی باشند. به همين خاطر است که آشو زرتشت در بخشی از نيايش خود می فرمايند ((با فروتنی کامل پيش از همه چيز خواستارم که بهره ای از خرد مقدس خود را به من عطا فرمايی تا به همراهی درستی کردار و ضمير پاک بتوانم خوشبختی روان آفرينش را(همه جهانيان) فراهم سازم))

با خواندن مطالب بالا اين موضوع كاملا مشخص ميشود كه دين زرتشتي با قرباني كردن حيوانات در راه اهورا مزدا كاملا مخالفت ميكند.

در مورد روزه در آيين زرتشت نيز بايد گفته شود که روزه گرفتن و نخوردن آب و غذا بخاطر اينکه باعث سستی بدن و عدم فعاليت مفيد و کار روزانه می شود حرام می باشد. چون اين موارد در آيين زرتشت نکوهيده شده وبی کاری و تن پروری بشدت نهی شده است و  امابرای افراط نکردن در خوردن گوشت حيوانات روزهای دوم و دوازدهم و چهاردهم و بيست و يکم هر ماه زرتشتيان از خوردن گوشت پرهيز می کنند اين چهار روز متعلق به چهار امشاسپند  وهمن ؛ماه و گوش و رام که از حاميان چهارپايان هستند می باشد.

همچنين با خواندن مطلب بالا اين موضوع روشن ميشود كه در دين زرتشتي روزه گرفتن حرام ميباشد و دلايل آن در بالا ذكر شده است.

و اما خدا در کیش زرتشت    :
 درباره خدا در کیش زرتشتی سخن بسیار گفته شده و میشود گروهی معلوم الحال از راه گژاندیشی و نادانی می گویند ایرانیان باستان که منظور زرتشتیان است آتش پرست بودند و اتش را خدا میدانستند.گروهی نیز مدعی میشوند که ایرانیان به دو خدا باور داشتند یکی اهورامزدا خدای نیکی و دیگری اهریمن خدای بدی.

فرهنگ زرتشتی به خدای یکتا که هستی بخش بزرگ داناست باور دارد و جز این چیزی در فرهنگ زرتشتی نیست و زرتشتیان جز این باوری ندارند. هیچ کس به اندازه خود اشو زرتشت نمیتواند توصیف ماهیت مینوی اهورامزدا را بنماید.

پس زرتشت گفت:ای اهورامزدای پاک مرا از نام برترین خودت که بزرگترین، بهترین،زیباترین ،کارسازترین،پیروزگرترین،درمان بخش ترین و برای راندن مردم بدمنش کاراترین است اگاه ساز تا با یاری ان بر همه مردمان بدمنش و بدکار و بدکردار چیره شوم و از انان گزندی بمن نرسد.

پروردگار اهورامزدا فرمود:ای اشو زرشت. نخستین نام من پژوهندنی است، دومین نام من گرداورنده است،سوم افزایینده و چهارم راستی و پاکی بهترین،پنجم افریدگار همه پاکی ها و نیکی ها،ششم خرد،هفتم خردمند،هشتم دانش، نهم دانشمند،دهم پاک کننده،یازدهم پاک،دوازدهم هستی بخش،سیزدهم سودمند تر، چهاردهم دشمن بدیها،پانزدهم توانا، شانزدهم پاداش دهنده، هفدهم نگهبان،هجدهم درمان بخش،نوزدهم دادار،بیستم مزدا نام من است.

و اما روش خواندن نمـاز و نیـایش:

نماز و نیایش در آیین زرتشتی به سه طریق خوانده میشود :

خوانـدن با صدای بلنـد

خواندن به صورت زمزمه یا واج

خواندن با منشن یا اندیشه بدون اینکه زمزمه ای شنیده شود .

ستایشهایی که به زبان اوستا است باید با آواز بلند و قسمتهای پازند را باید به زمزمه خواند . ستایش با منشن فقط به هنگام نام بردن در تندرستی یا مواقع دیگری که خواندن نیایش واجب نیست صورت میگیرد . نمازها و نیایـشها را میتوان به صورت ایستاده و یا نشسته خواند ، اما توصیه شده خواندن سروش باج و کشتی به صورت ایستاده انجام شود .

نیایش های گروهی معمولا به هنگام حضور دسته جمعی بهدینان در زیارتگاهها و همچنین آتشکده و مراسم گهنبار و  . . . انجام میشود .
 اين نيايش به صورت زير ميباشد:

اما نيايشی که امروزه در بين زرتشتيان متداول می باشد و خواندن آن نيازی به آداب و رسوم خاصی ندارد و در هر هنگام از شبانه روز  می توانيم آنرا بخوانيم و سپاس خدای يگانه را بجای آوريم و نبايد فراموش کنيم که اين ما هستيم که به راز و نياز و برقراری ارتباط با خداوند نياز داريم و بايد روح و روان خود را پالايش کنيم . اين نيايش برگرفته از نيايش اشو زرتشت در يسنا ۲۸ می باشد و برای اجرای آن کافيست دستهای خود را بلند کرده و به پيروی از اشو زرتشت بخوانيم:

((با دستهای بر افراشته بسوی تو ای مزدا و با فروتنی کامل پيش از همه چيز خواستارم که بهره ای از خرد مقدس خود را بمن عطا فرمايی تا بهمراهی درستی کردار و ضمير پاک بتوانم خوشبختی روان آفرينش را فراهم سازم.ای اهورامزدا بشود که با انديشه نيک به تو نزديک شده و با پيروی از قانون اشا به ارزشهای مادی و معنوی خود پی ببرم تا بدين وسيله دين داران را بسرای روشنی و خرمی و زندگی نيک هر دو جهان رهبری کنم . من اين سرودهای ستايش خود را آنسان که پيش از اين کسی نسروده نثارت می کنم ای اهورا ای روان راستی و ای نيک انديش واقعی از تو در خواست می کنم تا در جهان نيروی فنا ناپذير معنوی تجلی نمايد .اينک تو را با ستايش خود فرا می خوانم بسويم شتاب و مرا از خوشبختی و کاميابی  واقعی بر خوردار ساز. هنگاميکه با منش پاک تو را با سرودهای ستايش فرا می خوانم آگاهم که مرا برای رهبری روان مردم جهان گماشته ای و از پاداشی که تو ای اهورا مزدا برای کردار نيک می بخشی خبر دارم و آماده ام تا زمانيکه مرا تاب و تواناييست بمردم بياموزم که بسوی راستی راه پويند. ای مزدا بسوی من آی و مرا از بخشش منش پاک و راستی برخوردار ساز تا بوسيله آموزش آيين مقدست گمراهان و بدکاران را براه راست رهبری کرده و بر دشمنی بد خواهان چيره گردمای اهورا مزدا مبادا هرگز کار ناشايستی از من سر زند که مورد خشم تو قرار گيرم . ای راستی و ای اصل پاک منشی پيوسته می کوشم تا تو را بستايم ای کسی که آرزوهای ما را بر می آوری تو را از ته دل درود می گويم چه می دانم نمازيکه از روی ايمان و اعتقاد کامل انجام شود بدرگاهت پذيرفته خواهد شد .ای کسی که اميد بهشت ما بسوی تست.))

قبله:
اي نمازگزار ، نمازت را ، نيايشت را با دل پاک و روشن به آرامي و خلوص نيت بخوان و بدان ، اين روشنايي که قبله گاه و پرستش سوي خود کرده اي پرتويي از روشني جاودان است که خداوند در دل مردمان نهاده است ."

پيروان آيين زرتشت که خود را مزديسني يعني پرستندگان مزدا (خداوند) نيز مي گويند در نيايش هاي خود با تن و رواني پاک ، رو به سوي " روشنايي" ، خداوند را سپاس گفته و نيايش مي کنند . زرتشتيان به گاه نيايش ، زندگي سرشار از آسايش و بهروزي را براي نيک انديشانِ روزگار ، آرزو مي کنند و آتش را در کنار سه عنصر ديگر آب و خاک و هوا گرامي مي دارند و از آتشکده ها به نشانه ي مهر و پاکي در محل زندگي خود ، پاسداري مي کنند . آنان از روشنايي آتش ، همانند نورهاي ديگر ، به عنوان پرستش سو (قبله) به هنگام نيايش بهره مي گيرند . آتش بزرگترين پاک کننده است و در عين حال نوراني ترين عنصر است و آن را سمبل اهورا مزدا ميدانند .

ايرانيان از سال ها پيش ، آتش را به عنوان نماد موجوديت خود يا به عبارتي پرچمي براي هويت ملي خود در نظر داشتند و به آن افتخار مي کردند . زيرا آتش از بين برنده ناپاکي ها و روشن کننده ي تاريکي هاست . گرما و انرژي آتش ، چرخ هاي صنعت و پيشرفت را به چرخش مي آورد . آتش دروني انسان است که انديشه او را به خرد بي پايان اهورايي پيوند مي زند . بنابراين زرتشتيان به پيروي از نياکان خود همچنان آتش را گرامي داشته ، از روشنايي آن به عنوان قبله به هنگام نيايش بهره مي گيرند .

دوستان گرامي بزودي در يك تا پيك جداگانه به بررسي اين موضوعات خواهيم پرداخت كه بسيار جامع و جالب خواهد بود در اينجا همين توضيح مختصر كفايت مي كند .و يك خواهش از دوستان دارم براي تحقيق به اين موضوعات مهم تاريخي به چند سايت و وبلاگ بسنده نكنيد و تنها مطالب رو كپي كنيد .

هر نماز با این سرود ها آغاز می شود :

با نام اهورا مزدا

خشنود گردانم اهورا مزدا را .

باور دارم به آیین یکتاپرستی که آورده ی اَشو زرتشت است ، پیرو آموزش های اهورایی او هستم

به نام سرور دانا

با دست های بر افراشته بسوی تو ای اهورامزدا (دانای بزرگ- سرور دانا) و با فروتنی تمام پيش از همه چيز خواستارم که بهره ای از خرد پاک خود را بمن ببخشی تا به همراهی درستی کردار و درون پاک بتوانم خوشبختی روان آفرينش (همه ی جهان) را فراهم سازم .

 ای اهورامزدا بشود که با انديشه ی نيک به تو نزديک شوم و با پيروی از هنجار (قانون)راستی و اَشویی به ارزش های گیتی (دنیایی ) و جُزگیتی (غیر دنیایی) خود پی ببرم تا بتوانم راستی جویان را به سوی روشنی و خرمی و زندگی نيک هر دو جهان رهبری کنم .

 ای هستی بخش دانا ، من سرودهای نیایش و ستايش خود را آنسان که پيش از اين کسی نسروده است می سرایم . ای اهورا ، ای روان راستی و ای نيک انديش راستین ، از تو در خواست می کنم تا اندیشه نیک (وهومن = بهمن) و بهترین نیکوکاری (اشاوهیشتا ) و نیروی اهورایی ات ، را در جهان پرتو افکنی .پروردگارا ، درخواستم را بپزیر و بسویم روی آور (مرا از همه چیز بی نیاز کن) و خوشبختی و کامیابی بهره ام (نصیب) کن .

در پرتو اندیشه پاک ، روانم را بسوی فردوس رهبری خواهم کرد . و از پاداشی که تو ، ای اهورا مزدا ، برای کردار نیک می بخشی ، آگاهم  و آماده ام تا هنگامی که تاب و توان دارم به مردم بیاموزم که به راستی گرایند و درستی پیشه سازند .

پروردگارا ، چنان که در گفتار آسمانی نوید دادی ، در پرتو اندیشه پاک ، یاری ام کن (بسوی من آی) . و مرا از بخشش و منش پاک و راستی برخوردار ساز تا بر کینه ی دشمنانم چیره گردم و گمراهان را به برترین راه که همانا راه راستیست رهبری کنم .

ای اَشا ، آن بخشایشی که بهره ی اندیشه پاک است ، به من ببخش . ای خداوند خرد ، به من نیرو ببخش تا فرمان پاک تو را در جهان بگسترانم .

ای اهورا مزدا مبادا کار ناشايستی از من سر زند که از راستی و نیک اندیشی دور گردم . ای راستی ، ای سرچشمه ی پاک منشی ، پيوسته می کوشم تا تو را بستايم . ای کسی که نیازهایم را بر می آوری تو را از ته دل درود و سپاس می گويم ، که به راستی می دانم ، نمازی که از روی باور تمام انجام شود به درگاهت پزيرفته خواهد شد . ای کسی که اميد بهشت من به سوی تست .

ای سرور دانا ، کسانی را که با درستی کردار و اندیشه پاک ستایش تو را به جا می آورند ، کامروا ساز و نیازها و آرزوهای آنان را برآورده فرما . که به راستی می دانم ، نمازی که از روی باور تمام انجام شود به درگاهت پزيرفته خواهد شد .

سپس هر  نماز با این سرود ها تمام می شود :

راستی و داد ، بهترین است .

خوشبختی از آن کسی است که راستی و داد را برای راستی و داد انجام بدهد و نه برای پاداش .

من پرستنده اهورا مزدا هستم .

من پرستنده خرد نیک و پیرو اشو زرتشت هستم ، من خود را پیرو راستی و پشتیبان استوار این دین می دانم و پیمان می گزارم که همه توان خود را در راه اندیشه نیک ، گفتار نیک و کردار نیک به کار برم.

من به دین یکتاپرستی اَشوزرتشت که دور کننده جنگ و دشمنی و استوار کننده ی آشتی و دوستی است باور دارم .

همانگونه که می دانید مسلمانان روش نماز خواندن را از بهدینان (زرتشتیان) پیروی می کنند ، که بسیاری سلمان پارسی را سبب آن می دانند . نماز در دین بهی شایسته (مستحب) است نه بایسته (واجب) چونکه همان کارهای نیک در روز نماز به شمار می آید . بهتر است که نیایش ( نماز) انجام شود (دست کم یک بار خوانده شود) چونکه نشانه های خوبی بر روان انسان می گزارد و سبب شادی و خودباوری فرد می شود .

و طبق گفته های قبلی ام  روش نماز خواندن بهدینان 5 بار در شبانه روز می باشد:

نماز گاه هاون گاه ( از برآمدن آفتاب تا نیمروز ) – (از صبح تا ظهر)

نماز گاه رپَتونَ ( از نیمروز تا پسین ) – ( از ظهر تا غروب)

نماز گاه اُزیَرن ( از پسین تا فرو رفتن خورشید ) – (از غروب تا رفتن خورشید)

نماز گاه شوترم ( فرو رفتن خورشید تا نیمه شب)

نماز گاه اوشَهی نا ای ( از نیمه شب تا بر آمدن آفتاب )[/size]

و در آخر نماز در دین بهی به زبان ویژه ای نیست بلکه به زبان خود نماز خوان است

برای بررسی آيين قربانی در دين زرتشت بهتر آن است آن را در سه دوره قبل، هم‌زمان و بعد از زرتشت بررسی‌كنيم:

الف- قبل از زرتشت:

‌آئين و دين رايج آن زمان «مهرپرستی» و «ميترائيسم» بوده و به گواهی تاريخ در اين كيش قربانی جايز‌بوده و جايگاه ويژه‌ای داشته و پس از مراسم نيز گوشت قربانی را ميان مردم تقسيم‌می‌كردند.

پيروان اين كيش به هنگام بهار، گاوی را در معبد قربانی‌می‌كردند؛ در اين دوره علاوه بر «اهورامزدا» چهار عنصر آفتاب، ماه، آب و خاك نيز مقدس شمرده‌می‌شدند و برای آن‌ها فديه و قربانی می‌دادند.

در ايران باستان، تا هنگامی‌كه «ميترائيسم»، با قوت و شدت در اين خطه حاكم بود، قربانی‌های خونين نيز رواج‌داشت و مردم برای ايزدمهر، گاو و گوسفند قربانی‌می‌كردند.

در برخی منابع از قربانی‌كردن انسان نيز در آيين مهر سخن به ميان آمده است. موبد «اردشير خورشيديان» درباره دلايل اين رسم در آيين مهر می‌گويد: «ايرانيان باستان كه مهر را می‌پرستيدند به خدايان خوب و خدايان بد معتقد بودند، آن‌ها برای اين‌كه خود را از شر بلايای خدايان بد ايمن نگاه‌دارند بهترين نوزاد خود را قربانی‌می‌كردند تا به اين وسيله بر خشم خدايان بد چيره‌شوند.»

 قربانی مسيحيان؛ جلب رضايت خدا 
نصاری ذبايح خود را فقط «لوجه الله»(برای رضايت خداوند) تقديم‌ و به اين وسيله به سلطه خداوند برخويش اعتراف‌می‌كردند
 
ب- همزمان با زرتشت:

در زمان ظهور زرتشت اختلاف بسيار است و اين اختلاف زمانی از 6500 تا 400 قبل از ميلاد مسيح را دربرمی‌گيرد، ولی زمان ظهور زرتشت هرزمان بوده‌باشد، به گواهی مطالب گاتاها(گفته‌های زرتشت) هرگونه ذبح حيوانات، قربانی‌كردن آن‌ها و ساختن معبد ممنوع‌بوده‌است، چرا‌كه به اعتقاد ايشان چهارپايانی كه بشر را غذا‌می‌دهند و برای او كارمی‌كنند بايد مورد احترام قرارگيرند. گروهی معتقدند زرتشت برای جلوگيری از لطمه به اقتصاد جامعه قربانی حيوانات را منع‌كرده و از آن پس در جشن‌ها فقط مراسم قربانی گياهی معمول‌شده‌است.

زرتشت در گاتاها به صراحت اعلام‌می‌كند: نفرين تو ای مزدا بر كسانی باد كه با تعليمات خود مردم را از كردار نيك منحرف‌می‌سازند و نيز بر كسانی كه حيوانات را با فرياد شادمانی قربانی‌می‌كنند.

در حقيقت چون آيين‌های چندخدايی مثل ميترائيسم پيش از زرتشت بر قربانی‌های متعدد و مكرر استواربود، زرتشت با ايجاد يك اصلاح مذهبی، برخی آداب و رسوم مرسوم رايج زمان خويش را حذف و آيين جديدی بنيان‌نهاد كه به يكتاپرستی و پرستش اهورا‌مزدا دلالت‌داشت.

ج- بعد از زرتشت:

بعد از مرگ زرتشت تعاليم وی تحت‌تأثير سنن جاری و احتياجات زندگی و تمايلات مؤمنين تغيير‌يافت و ذبح قربانی با مراسم شگفت‌آوری پای به عرصه‌نهاد و تا آن‌جا پيش‌رفت كه زرتشتيان در مراسم و اعياد خويش از قربانی استفاده‌می‌كردند. يكی از اين مراسم جشن مهرگان است (به‌جا‌مانده از روزگاران مهرپرستی) كه زرتشت با تمام نيرو با آن مخالفت‌ورزيده‌بود.
به‌نظر‌می‌رسد زرتشتيان تنها در جشن «بهمنگان» از خوردن گوشت و قربانی خودداری‌می‌كنند. زرتشتيان، بهمن (وهومن) را فرشته مقرب اهورامزدا می‌دانند و در عالم معنوی آن را مظهر انديشه نيك و دانش خداداد می‌دانند. زرتشتيان در جشن بهمنگان يا بهمنه كه در روز بهمن از ماه بهمن واقع می‌شود از كشتار حيوانات و خوردن گوشت آن‌ها خودداری‌می‌كنند.
‌متعصبين آن‌ها اين عمل يعنی پرهيز از خوردن گوشت و كشتار گاو و گوسفند و مرغ و... را در همه روزهای ماه بهمن ادامه‌می‌دهند. در اينجا ذكر اين نكته ضروری‌است كه روزهای وهمن( روز 2 هر ماه) ماه(روز 12 هر ماه ) گئوش يا گوش (روز 14 هر ماه) و رام (روز 21 هر ماه) در نزد زرتشتيان به‌نام روزهای «نَبُر» معروفند و هرماه در چهار روز نامبرده زرتشتيان «نبرنگه» نگاه‌می‌دارند، يعنی از ذبح حيوانات و مصرف گوشت آن‌ها خودداری‌می‌نمايند.

همان طور كه خودتان به خوبي اشاره كردين : زمان ظهور زرتشت هرزمان بوده‌باشد، به گواهی مطالب گاتاها(گفته‌های زرتشت) هرگونه ذبح حيوانات، قربانی‌كردن آن‌ها و ساختن معبد ممنوع‌بوده‌است، چرا‌كه به اعتقاد ايشان چهارپايانی كه بشر را غذا‌می‌دهند و برای او كارمی‌كنند بايد مورد احترام قرارگيرند.
به خوبي مي توان فهميد دين زرتشتي با قرباني كردن حيوانات در راه اهورا مزدا كاملا مخالفت ميكند. اما يك نكته رو عرض كم كه زمان ظهور زرتشت  در روز خورداد و فروردين ماه در 40 سالگی ( برخی 30 سالگی) ميباشد كه از طرف اهورا مزدا به  به پيامبری برگزيده شد.
و بايد درودي بر شما بفرستم به خاطر اين مطلب كه فرمودين:
مسلمانان روش نماز خواندن را از بهدینان (زرتشتیان) پیروی می کنند ، که بسیاری سلمان پارسی را سبب آن می دانند . نماز در دین بهی شایسته (مستحب) است نه بایسته (واجب) چونکه همان کارهای نیک در روز نماز به شمار می آید . بهتر است که نیایش ( نماز) انجام شود (دست کم یک بار خوانده شود) چونکه نشانه های خوبی بر روان انسان می گزارد و سبب شادی و خودباوری فرد می شود .
در باره  پیروي مسلمانان از روش  نماز خواندن زرتشتيان بايد عرض كنم كه كاملا طبيعي و منطقي هست چون دين زرتشت قدمت بيشتري نسبت به اسلام دارد . و اين نكته كه به درستي فرمودين  نماز در دین بهی شایسته (مستحب) است نه بایسته (واجب) است كاملا درسته و به اعتقاد بسياري زيبايي دين و آيين زرتشتي در همين ميباشد كه اجبار و زوري  در انجام فرايض ديني نمي باشد بلكه  انسان بايد با تكيه بر خرد(بينش) و  فروهر (گفتار نیک , پندار نیک , کردار نیک ) راه درست را  انتخاب كند تا وجدان انسان كه اهميت بسياري در دين زرتشت دارد خشنود و در آرامش باشد.

http://www.arvah.net/index.php?topic=6896.0